JOAN BAEZ *Diamonds and Rust

JOAN BAEZ

ELMASLAR VE PAS

Kahrolayım
İşte gene geliyor senin hayaletin
Ama bu alışılmadık bir şey değil
Dolunay çıktı
Ve senin beni arayacağın tuttu
Ve burada oturup
Elim telefonun üstünde
Birkaç ışık yılı önceden tanıdığım
Bir sesi dinliyorum

Dosdoğru düşüşe geçerek
Hatırladığım kadarıyla
Gözlerin serçe yumurtasından daha maviydi
Şairliğimin berbat olduğunu söylemiştin
Nereden arıyorsun?
Ortabatı'da bir telefon kulübesinden

On yıl önce
Sana kol düğmeleri almıştım
Sen bana bir şeyler getirmiştin
Hatıraların ne getirebileceğini biliriz ikimiz de
Elmaslar ve pas getirirler
Sahneye daldın
Zaten bir efsaneydin
Yıkanmamış bir fenomen
Orijinal serseri
Kollarıma saptın
Ve orada kaldın

Geçici olarak kayboldun denizde
Madonna senin olmuştu bedavaya
Evet, kabuğundaki kız
Seni incinmekten koruyacaktı
Şimdi görüyorum ayaktasın
Etrafına düşen kuru yapraklarla
Ve saçlarında kar
Şimdi gülümsüyorsun

Washington Meydanı'ndaki
O salaş otelin penceresinden..
Nefesimiz beyaz bugularla çikip
Birbirine karişiyor ve havada kaliyor
Kendi adima konuşmam gerekirse
Ikimiz de orada ölebilirdik o zaman
Şimdi bana diyorsun ki
Nostaljiyle işin yok


Öyleyse başka bir laf söyle bana bu duruma uyan
Sen çok iyisindir kelimelerle oynamakta
Ve işleri belirsiz birakmakta
Çünkü öyle bir belirsizlige ihtiyacim var şimdi

Herşey çok fazla açik görünüyor

Evet çok sevmiştim seni
Ve bana elmaslar ve pas sunuyorsan

Zaten ödedim (bedelini)

DIAMONDS AND RUST

Well I'll be damned
Here comes your ghost again
But that's not unusual
It's just that the moon is full
And you happened to call
And here I sit
Hand on the telephone
Hearing a voice I'd known
A couple of light years ago
Heading straight for a fall
As I remember your eyes
Were bluer than robin's eggs
My poetry was lousy you said
Where are you calling from?
A booth in the midwest

Ten years ago
I bought you some cufflinks
You brought me something
We both know what memories can bring
They bring diamonds and rust
Well you burst on the scene
Already a legend
The unwashed phenomenon
The original vagabond
You strayed into my arms
And there you stayed
Temporarily lost at sea
The Madonna was yours for free
Yes the girl on the half-shell
Would keep you unharmed
Now I see you standing
With brown leaves falling around
And snow in your hair
Now you're smiling out the window
Of that crummy hotel
Over Washington Square
Our breath comes out white clouds
Mingles and hangs in the air
Speaking strictly for me
We both could have died then and there
Now you're telling me
You're not nostalgic
Then give me another word for it
You who are so good with words
And at keeping things vague
Because I need some of that vagueness now
It's all come back too clearly
Yes I loved you dearly
And if you're offering me diamonds and rust

I've already paid

 

 
                                                                                                        Gülgün Baltacı

                                                                                      

 

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !